10 juni 2004
Wat is dat toch met die vrouwen? Soms is er een sprankeltje ambitie, maar over het algemeen wordt deze al vroeg in de kiem gesmoord door hormonen. Hormonen veroorzaakt door de aanwezigheid van het andere geslacht en de aanblik van kinderen. Bij vriendinnen van alle leeftijden heb ik het al zien gebeuren. Van het weekend werd me nog samenzweerderig toevertrouwd dat zij ook niet had gedacht dat de knop van moedergevoel er op zat. “Maar zo snel je kleintjes krijgt verschijnt ie gewoon en gaat ie nooit meer af.” Meewarrig keek ik haar aan en dacht: “Nou, bij mij lekker niet!” Maar s’avonds in bed betrap ik mijzelf er op dat ik aan mijn sgarrel vertederd vertel over mijn kleine nichtje.
Ik moet mijzelf bekennen dat ik in dezelfde hormonen-valkuil trap als miljoenen andere vrouwen. Samenwonen is geen verboden woord meer, hoewel het zich nog wel achter in de ijskast bevindt. We slapen tenslotte nauwelijks een nacht apart. Ik voel mijzelf vallen in die kuil en betreur het nauwelijks. Deze liefde wil ik niet missen. Maar ergens vraag ik me af hoe mijn leven er uit zou (gaan) zien zonder die valkuil……
karin — 10 juni 2004
Kinderen krijgen is een soort van risico. Je leventje verandert, maar het is volgens mij wel erg mooi!
Mark — 10 juni 2004
Ok nu wordt het eng...
Liesett — 10 juni 2004
hahah, nee voorlopig(pakweg de komende 10 jaar) vind ik tante spelen meer dan genoeg!! Juud en Pino zijn eerst aan de beurt, hoor (en jij denk ik)!!
dany — 14 februari 2006
hy all .. great site
Reacties zijn gesloten.
