24 mei 2004
Een tijdje web-log stilte in acht genomen. Te veel emotionele gebeurtenissen volgden elkaar in rap tempo op. Al eerder berichtte ik over het feit dat mijn vader kanker heeft. Dat was heel heftig, vooral toen de nieuwsberichten steeds vaker kwamen en elkaar meer gingen tegenspreken. Elk nieuw bericht vanuit het thuisfront gaf hoop of boorde het juist weer de grond in. Van geen uitzaaiingen naar wel uitzaaiingen in de lymfeklieren naar waarschijnlijk toch geen uitzaaiingen. In een paar weken tijd is mijn vader een oude man geworden.
Het is vreemd en verdrietig om geconfronteerd te worden met de sterfelijkheid van je ouders. Terwijl er maar één ding zeker is in het leven: dat je ooit dood gaat. Als kind ga je er vanuit dat ze altijd voor je blijven zorgen. Als je ouder wordt worden ze meer een persoon, met eigen keuzes, dromen en vertwijfelingen. Ik ben blij als ik ze weer zie, maar ben ook altijd weer blij om na een weekend weer richting Grunn te gaan. Zo gecompliceerd is de relatie wel. Gelukkig heeft mijn vader nog reservetijd gekregen. Maar hoelang die duurt weet niemand.
Mark — 24 mei 2004
...
jwl — 24 mei 2004
Heel veel sterkte toegewenst! Het is een cyclus: eerst zorgen ouders voor kinderen dan leren kinderen voor zichezelf zorgen dan gaan kinderen voor zichzelf zorgen dan gaan kinderen voor hun ouders zorgen en we zijn weer rond
karin — 25 mei 2004
Je wordt groot denkende dat je ouders onsterfelijk zijn. Door het ouder worden zie je alleen maar meer dat je ouders ook individuen zijn. Ik hoop voor jou dat het allemaal dragelijk is. Dat je ergens nog kunt genieten van momenten, grapjes, anekdotes, verhalen, aanrakingen. Ik wens jou en je pa erg veel sterkte toe! (en ik vind kanker een k*t ziekte!)
Erwin — 26 mei 2004
*slikt*
Hansje — 26 mei 2004
Nog erger dan de diagnose is de onzekerheid, den onduidelijkheid, het leven tussen hoop en vrees. En het besef dat ouders niet 'vanzelfsprekend' zijn. Sterkte.
Reacties zijn gesloten.
