24 mei 2004
Soms weet je dat je je dagplanning om moet gooien, omdat je ergens heen moet. Je hebt geen duidelijke reden, maar je weet dat je moet gaan. Helaas botst dit dan wel eens met e.v.t gemaakte afspraken. Zo ook gisteren.
Ik wist dat ik weer naar de Push Hands Middag in Utrecht moest. Alleen was ik er een beetje laat achter gekomen dat er weer een middag was. En tot ontsteltenis van mijn vriendin, ben ik daar heen geweest. Vond zij niet leuk, en ik liep met een schuldcomplex richting de Vrije school, waar we die middag zouden hebben.
Daar aangekomen bleek al gauw waarom ik er moest zijn. De reden? Moeilijk uit te leggen. Ik heb namelijk een aantal dingen geleerd die niet op te schrijven zijn. Rare ervaringen tijdens het pushen. Interessante gesprekken met mensen die ik al een tijdje niet meer gezien had. En allemaal hadden we een heerlijke middag, waar ervaringen uitgewisseld werden en nieuwe dingen duidelijk gemaakt.
Verder waren er natuurlijk de standaard 'vlieg'-momenten waar ik zo van kan genieten. En waarmee ik iedereen zo vaak lastig val, als ik erover wil vertellen.
Gek is dat eigenlijk. Dat je ergens helemaal lyrisch over kan zijn, maar het met niemand kunt delen. Behalve de mensen die zelf ook aan t'ai chi doen, en daarmee bezig zijn. Helaas.
karin — 24 mei 2004
Was een "afspraak" zeg maar ook al afgesproken/vastgelegd met vriendin?
Erwin — 24 mei 2004
Ik snap er geen hout van.
N — 24 mei 2004
'Ontsteltenis' volgens het woordenboek: verwarring, schrik. Het was eerder 'teleurstelling': deceptie, tegenvaller, misrekening. Achteraf was een flink stuk fietsen en genieten van de geluiden van de natuur, terwijl je op een dekentje in een weiland in the middle of nowhere in de zon ligt met een goed boek, water en een appel, eigenlijk erg fijn... En Mark, niks te klagen over je (o zo origineel zelfbedachte!) goedmaakacties ;)
Reacties zijn gesloten.
