6 mei 2004
Al twee uur hou ik mijn telefoon nauwlettend in de gaten. De laatste drie kwartier heb ik elke minuut zien verspringen op de digitale tijdsaanduiding van het ding. Bij elk blik neemt de knoop in mijn maag groter vormen aan. Na anderhalf uur hield ik het niet meer uit en belde ik zelf maar. Niemand nam op. Allerlei doemscenario's spoken door mijn hoofd. Van positieve naar hele slechte toekomstbeelden. Ik zit te wachten op de uitslag van de tumor van mijn vader. En elke minuut dat zij langer in het ziekenhuis moeten doorbrengen stemt mij somberder.....
Update: twee en half uur later kwam het telefoontje. Met slecht nieuws. Het stomme was dat ik ergens wel opgelucht omdat ik eigenlijk een "Ik heb nog drie maanden te leven-telefoontje" verwachtte. Dat gelukkig niet maar wel de diagnose darmkanker. Voorlopig en met voorbehoud geen uitzaaiingen. Dat gelukkig (nog)niet.
judith — 6 mei 2004
ik wou dat ik wat kon doen of zeggen om het makkelijker te maken voor je. Je weet wel dat ik aan je denk.
mark — 6 mei 2004
er brand een kaarsje
Hansje — 6 mei 2004
Altijd ellendig als het zo dichtbij komt. Ik hoop dat ze de tumor zonder nare gevolgen kunnen verwijderen. Sterkte voor jou, je vader en de rest van de familie en vrienden.
Noud! — 7 mei 2004
Sterkte!
Tjalling — 7 mei 2004
heel veel sterkte! Hoop dat er nog een kans is dat het goedkomt.
Noor — 8 mei 2004
Heel veel sterkte...
Liesett@Noor — 9 mei 2004
Hi Noor (teminste als je de nieuwe Rel (lekker gejat MArk! ;-)))van Markje bent) Fijn dat je weer terug in het madeliefjes-leven bent!
Mark — 9 mei 2004
Goed gejat mag, en ik vind het een heerlijke uitdrukking. Mocht je het vervelend vinden, dan verzin ik gauw iets anders.
Reacties zijn gesloten.
