25 april 2004
Vandaag voor het eerst sinds een half jaar weer in Utrecht geweest voor een Pushinghands-middag.
Mijn hele lichaam bestond voornamelijk uit vastzittende spieren. Althans dat vond ik zelf. De laatste tijd weinig tijd gehad om me intensief met T'ai Chi bezig te houden. Teveel dingen die om aandacht vroegen en dan ben ik zo stom, om zoiets belangrijks als T'ai Chi wat naar de achtergrond te plaatsen.
Maar vandaag toch vol goede moet naar Utrecht vertrokken. Uiteraard was het eerste uurtje afzien. Maar nadat mijn lendewervels door een ander los waren gedraaid, mijn heup- en bekkengewricht met wat lawaai los sprongen en enkele spieren rondom het gewricht los schoten, ging het al een stuk beter. En toen ik na een uurtje werpen en stuiteren de hele zaal (voornamelijk de vloer en muur) van dichtbij had gezien, stond ik weer helemaal open.
Mijn lichaam liet zich weer in allerlei bochten wringen, ontspanning was weer toegestaan en energie kon weer vrij rondstromen. Waardoor niet alleen ik, maar ook anderen de zaal mochten verkennen.
Het valt me ook iedere keer weer op, dat de onderlinge sfeer prachtig is. Iedereen is bereid om van elkaar te leren. Mocht je door een bepaalde push net te ver dreigen te vallen, of ongelukkig neer dreigen te komen, wordt je altijd netjes opgevangen. Complimenten over mooie acties worden gemaakt en niemand is te berooerd om bepaalde push-situaties opnieuw uit te voeren om erachter te komen hoe deze te neutraliseren. Ervaringen worden uitgewisseld en onderscheid in niveaus, gewicht of sekse worden niet gemaakt.
Het bevalt me wel die T'ai Chi wereld, maar dat wist u waarschijnlijk al wel.
Geen reacties.
Reacties zijn gesloten.
