14 april 2004
Ik ben ik. Dat weet ik, dat weet u. En u bent u. Ieder van ons is uniek op zijn eigen manier. Soms komen verschillende karaktereigenschappen overeen, soms totaal niet. Persoonlijkheden die heerlijk verschillen of juist veel te veel overeenkomen. Los van het vraag, of ze samengaan of niet.
En ik moet u eerlijk zeggen dat ik blij ben dat ik 'ik' ben en niet iemand anders. Maar zo af en toe ga je je eigen 'ik' in twijfel trekken. Of eigenlijk meer vragen stellen bij je eigenschappen. De grotere waarom vragen enzo. Zoals de vraag die al een tijdje door mijn hoofd heen speelt en de laatste tijd weer flink boven komt drijven.
"Waarom heb ik in godsnaam de gave, om mijn leven zo ingewikkeld mogelijk te maken?"
Het ene moment ben ik er blij mee. Of zie ik er in iedergeval een het nut van in. Maar soms, soms zou ik wel gewoon een ongecompliceerd leven willen leiden. Geen kopzorgen, niet dat eeuwige gepieker en gewoon duidelijkheid in mijn leven. Niet te diep over dingen na gaan denken. En zeker niet dat gezweef. Gewoon beide benen op de grond. Geen onrust in je maag, geen hersenpan die overuren maakt.
jwl — 14 april 2004
Wie met beide benen op de grond staat komt geen stap vooruit.
Carolien — 14 april 2004
Blijven denken! Misschien niet te veel zweven, maar eens een zwever blijft een zwever?
Marleen — 14 april 2004
Het lijkt mij soms ook heerlijk, gewoon wat rust. Dingen niet moeilijker maken dan ze zijn, ongecompliceerd genieten. Maar toch denk ik dat je dan ook dingen mist. Een aan/uit knopje zou leuk zijn ;-)
Reacties zijn gesloten.
