9 april 2004
Misschien kent u het wel, zo'n knagend gevoel in je onderbuik. Het veroorzaakt een grote onrust in je hele lichaam, maar vooral in je geest. Een gevoel dat er iets staat te gebeuren. Helaas is het gevoel nogal onpeilbaar en kun je dus niet zeggen wat er staat te gebeuren, maar je weet zeker dat er wat gaat gebeuren.
Gevolg, gigantische onrust. Deels frustratie, doordat je wilt weten wat er komen gaat, maar ook omdat je wilt dat het gebeurt. Waarom, zodat het maar over is. Maar helaas je kunt het niet beïnvloeden, dus moet je erop wachten. Wat weer leidt tot die onrust. Wachten op iets. Iets waarvan je niet weet of het goed of slecht is, maar het komt er wel aan.
Als dan ook nog eens dingen uit je verleden op komen spelen, wordt de onrust en frustratie alleen nog maar groter.
Je rookt teveel, slaapt slecht of gewoon niet, je dwingt jezelf fatsoenlijk te eten en de enkele manier van verlichting wordt je redelijk onmogelijk gemaakt.
Meta — 9 april 2004
'welcome to my world' tip: laat het gewoon over je heen komen, het zakt wel weer.
Carolien — 9 april 2004
Soms breng communicatie rust, maar de vaagheid ervan, de onduidelijkheid in combinatie met begrippen die met afscheid/opgeven te maken zouden kunnen hebben, brengen een enorme onrust.
R@lf — 9 april 2004
De paashaas bijt niet hoor!
TinyBear — 10 april 2004
Heel herkenbaar. Heb ik eigenlijk maar twee remedies voor. 1=Bach rescue remedy...voor als het écht niet meer uit te houden is & ik wat acute rust nodig heb. 2=meditatie cq yoga...je snapt met je tai chi wel waarom he? Veel sterkte!
Reacties zijn gesloten.
