7 april 2004
Ik ben helaas niet geregistreerd bij de Volkskrant, anders had ik de tekst voor u gekopieerd. Maar mocht u, net als ik,de krant thuis hebben liggen, kijk eens op de voorpagina en lees het stukje van Claudette Mukarumanzi. Het voor mij leesbare intro op de volkskrant pagina:
"Ik was 13 en zag het allemaal"
Claudette Mukarumanzi was een meisje van dertien toen zij met haar familie de kerk in vluchtte. De genocide in Rwanda, vandaag tien jaar geleden, was net op gang gekomen....
Mocht u zich afvragen waarom ik zomers die kampen draai met vluchteling kinderen. Dan is dat verhaal één van de redenen. Ieder kamp weer heb ik enkele kinderen die tegen me aankruipen en me een soortgelijk verhaal vertellen. Een kind van 12 liegt niet, als hij of zij zo'n verhaal aan je vertelt.
Helaas snapt de regering in Den Haag het niet. En als gevolg daarvan heeft de YMCA zijn subsidies verloren en is het nog maar de vraag hoe lang ik en die kampen voor de YMCA kan blijven draaien. Kampen waar vluchteling kinderen, zoals Claudette ooit was, even hun beslommeringen kunnen vergeten, even hun verleden opzij kunnen zetten, en alleen maar hoeven te genieten van een fantastische kampweek. Een weekje vakantie, weg van alles.
kruimel — 9 april 2004
Het maakt me ijzig stil van binnen, dergelijke verhalen. Twee jaar geleden bezochten we enkele projecten van onze NGO in Rwanda. Het bleef niet bij kijken. We werden geraakt, hard in onze maag gestompt met de rauwe realiteit. Tot diep in de nacht praatten we met enkele Rwandezen, verhalen die me nog steeds kippevel bezorgen.
Reacties zijn gesloten.
