16 maart 2004
Het gedeelte dat ik gisteren om een of andere reden ben vergeten te posten:
“Dit is het dan.” Mevrouw Mariëtta, die inmiddels weer vooraan de groep loopt, staat stil en wijst naar een stuk steen overwoekert met klimop en ander plantengroei. We zijn inmiddels een aardig eindje doorgelopen en aangekomen bij een groep bomen, waarachter een meertje ligt. Als ik om me heen kijk, zie ik vanuit het meer een beekje stromen. En als ik die volg loopt deze rechtstreeks richting het kasteel, dat inmiddels een kilometer of 3 à 4 verder de horizon siert.
“Wat is het?”, vraagt Vincent voorzichtig. “Onder dit mos en deze planten bevind zich de versteende Heer Loku.”, antwoord ze. Verschrikt doen enkele mensen een stap terug.
“U bedoelt dat het stuk rots waar wij nu naar kijken eigenlijk Heer Loku is?”, vraagt Rosalinde met een lichte walging in haar stem. “Ja.”, antwoord Mevrouw Mariëtta kortaf. Als Heer Toro, die ook mee is gelopen de blik van Rosalinde ziet, begint hij: “Dit is de versteende Heer Loku, meisje. Van zijn lichaam is niets meer over behalve dit stuk rots. En zijn ziel of geest, tja, dat weten wij ook niet. Geen enkele tovenaar of heks weet precies wat er met je ziel gebeurt als je versteend wordt. Maar we weten wel, dat als we niet uitkijken, de geest van Heer Loku over een paar weken de spreuk ongedaan kan maken en deze steen weer terug verandert in de Heer Loku van vlees en bloed.”
“Maar waarom zijn we nu hierheen gelopen?”, vraagt Inge. “Omdat we jullie wilden laten zien, waar we het over hebben. Dat de dreiging van het kwaad niet alleen hoeft te huizen in een persoon van vlees en bloed. Dat we het hier hebben over een stuk steen met een ziel.”, antwoord Heer Toro. Mevrouw Mariëtta gaat verder: “Dit is een stuk geschiedenis Inge, dit is de reden waarom jullie hier zijn. Hier gaat het om. En hier zullen we over enkele weken weer staan, alleen dan onder andere omstandigheden. We laten jullie dit nu zien op een relatief rustige en vredige ochtend, zodat jullie eraan kunnen wennen, weten wat het is. Want de volgende keer dat we hier zijn, zal het minder ontspannend zijn.”
Twee uur later staan we op het terras van de vierde verdieping van de grote toren. “De meeste van jullie zijn hier al mee bekend. Maar vliegen alleen zal niet voldoende zijn. Jullie zullen moeten uitblinken op jullie bezems. Iedere beweging leren aanvoelen die de bezem maakt, iedere luchtstroom aan voelen komen en erop kunnen reageren. Jullie zullen je op je bezem net zo vertrouwd leren voelen als de vertrouwdheid van je eigen bed. En jullie zullen net zo goed leren vliegen als jullie kunnen lopen. Beter zelfs.” Boven ons staat Madam Lina op een bezem en vliegt kleine rondje rond onze groep. “Jullie zien bij de deur een stapel bezems staan. Pak er gerust eentje en kom dan hierheen.” De gehele groep rent richting deur om een bezem uit te zoeken. Ik struin er wat onhandig achteraan en pak een willekeurige bezem van de muur af. “Ok, om te zien wat jullie vaardigheden zijn, mogen jullie als eerste opstijgen, een rondje rond de toren maken en dan hier boven het terras blijven zweven.”
Nog geen twee tellen later is het gezelschap opgestegen en al lachend verdwijnt de groep de eerste hoek van de toren om. Alleen ik blijf achter op het terras en een beetje onbehouwen hou ik de bezem naast me. Madam Lina kijkt lachend de groep na, maar als ze zich omdraait ziet ze mij staan. “Jongeheer Mark? Wat doe jij nog hier op de grond?” Ik kijk over de rand van het balkon heen. “Op de grond? Ik sta hier pak en beet 16 meter boven de ingang van het gebouw en u noemt dit ‘op de grond’” Een gedachte die door mijn hoofd schiet, maar die ik maar niet hardop zeg. “Ehm, ik heb nog nooit gevlogen op een bezem mevrouw.” De eerste mensen komen er alweer lachend aanvliegen. “Mensen, dit gaat goed, maar nog maar een rondje rond het hele kasteel en vlieg vervolgens nog even rustig voor jezelf rond, leer je bezem kennen.”, roept Madam Lina richting de groep. Ze landt naast me en kijkt me verbaasd aan. “Nog nooit gevlogen? Hmm, nou zo moeilijk is het niet ik heb het je zo geleerd. Allereerst leg je de bezem naast je neer en ga je ernaast staan. Je houdt je hand boven de bezem en roept ‘omhoog’” Ik kijk haar aan en knik bevestigend, ergens in mijn achterhoofd gaat een lichtje aan die zegt dat ik dat had kunnen weten, ik heb de Harry Potter boeken immers gelezen.
“Ga nu rustig op je bezem zitten”, legt Madam Lina uit als ik de bezem van de grond heb weten te krijgen. “Goed zo, en nu heel langzaam de voorkant van de steel omhoog trekken, zodat je langzaam omhoog vliegt.” “En jij denkt dat ik dat wil?”, roept mijn verstand. Heel langzaam wordt ik door de bezem omhoog getild als ik Madam Lina’s instructies opvolg. “Ok, dit valt nog wel mee”, denk ik. “Heel goed en nu langzaam de neus naar beneden duwen, waardoor je weer kunt landen. Prachtig, nog een keer, alleen als je nu van de grond bent draai je de neus naar links zodat je een bocht maakt.” Ik stijg weer wat ongemakkelijk op, als ik een metertje of 3 boven het terras zweef draai ik voorzichtig naar links. En wonder boven wonder doet de bezem wat ik wil en maakt een bocht naar links.
Helaas voor mij, wordt op dat moment mijn verstand weer wakker en begint te ratelen: “Weet je nog dat je zei geen hoogtevrees te hebben? Nou ik heb een nieuwtje voor je. Je zit op dit moment op een vliegend stuk hout, waar je normaal gesproken de stoep mee aanveegt. Alleen ben je nu twintig meter boven de grond!!” Een ander deel van mijn probeert mijn verstand nog tot rust te brengen maar helaas. Hoogtevrees neemt de overhand en ik glij van de bezem af. “Ik zei het je toch!” roept mijn verstand terwijl ik de grond op me af zie komen.
“Ok, ik vrees dat we aan je vlieglessen moeten gaan werken” klinkt een vriendelijke stem naast me. Ik open mijn ogen en zie dat ik een paar meter boven de grond zweef. Madam Lina komt op me afvliegen en kijkt me vriendelijk aan. “Een levitatie spreuk”, zegt ze als ze mijn verbaasde en verschrikte blik ziet.
TinyBear — 17 maart 2004
Gewéldig! More, more, more ;-)
Mark — 18 maart 2004
Kijk eens naar het postje hierboven ;)
Reacties zijn gesloten.
