8 september 2003
De laatste maanden elke keer als ik hem opzocht een beetje afscheid genomen. Hij verliet stapje voor stapje deze wereld en woensdag zette hij er een definitief punt achter. Vandaag hebben we hem begraven, mijn opa. Het was niet echt verdrietig en toch ook wel weer. Hij was 84 en had een mooi leven achter zich. En met oma's en opa's is het vreemd, maar je bent er op een of andere manier je hele leven van bewust dat ze oud zijn en dus doodgaan. Het is anders als je je ouders moet begraven. Ook al zijn ze zo oud, er is dan niemand meer die je met zo'n typische ouderlijke bezorgheid omringt en voor je zorgt. Dat is het verdrietige van zo'n dag.
Begrafenissen zijn ook paradoxaal. Ondanks het verdriet wordt een koffietafel (vreselijk begrip) uiteindelijk altijd gezellig; om de mooie herinneringen die je met elkaar ophaalt, door de vreselijke maar lachwekkende foto's die boven tafel komen, met die familieleden en kenissen die je alleen maar tegenkomt op de begrafenissen&bruiloften.
We hebben afgesloten in zijn huis met port en vis. Een waardig afscheid.
Ðulû — 9 september 2003
Afscheid, wat een actueel onderwerp. Als iemand dood gaat is er niks anders meer, als iemand bij je weg gaat weet je dat ie er nog is en kan je nog moeilijker afscheid nemen.
Marleen — 9 september 2003
Ja, zo'n begrafenis kan tegelijkertijd bijzonder verdrietig en gezellig zijn. Toch sterkte, hoe mooi zo'n leven is geweest, het is nooit fijn iemand te moeten missen.
Reacties zijn gesloten.
