17 augustus 2003
Ik ben terug. Eigenlijk was ik vanaf donderdagavond alweer terug in de maatschappij. Teruggeplaatst in een wereld van regelmaat, stress, communicatie, eigenbelang, snelheid, frustratie, geld, studie, werk, en heel veel van dat soort enge woorden. Woorden die me weinig doen. En als ze me wat doen is het vaak een lichte rilling van walging. Ik heb me er de afgelopen paar dagen nog uit weten te houden. Telefoon uit, internet uit, deur op slot, en een mooi boek. Maar ik moet weer door. Studie begint weer (eindelijk eens wel blij mee), werk begint weer en ik wordt geacht weeer deel te gaan nemen aan deze samenleving. Alleen ik wil niet. Ik wil niet 24 uur per dag gestressed rondlopen omdat de rest van de wereld dat van me verwacht. Ik wil niet 6 afspraken tegelijkertijd nakomen, ik wil niet binnen zitten omdat dat moet, ik wil er niet over na hoeven te denken wat ik met mijn toekomst wil, ik wil niet na hoeven te denken over mijn studieschuld, hoe ik dat in vredesnaam ga betalen. Niet nadenken over waar ik ga werken, niet nadenken over alles. Ik wil eigenlijk gewoon nog 3 kampen. 3 weken lang alleen maar voor die koters in de weer zijn. Met een groepje mensen die dat ook willen. En 3 fantastische weken hebben. En eigenlijk eventjes voor 3 weken buiten het "normale" leven staan. Even nergens aan hoeven te denken. Behalve hoe je in vredesnaam een jochie verbiedt om met een stok met spijkers in iemands oor te porren.
Liesett — 17 augustus 2003
Namens mijn wereld gezegd: welkom terug, we hebben je gemist. kus
Pinksoup — 17 augustus 2003
Moeten is dwang! En de vraag is: wil jij je wel laten dwingen?
Marleen — 18 augustus 2003
't is inderdaad weer een heel andere wereld... Maar wel eentje waar je misschien minder in 'moet' dan je denkt!
Reacties zijn gesloten.
