17 augustus 2003
Soms lijkt de wereld harder te gaan dan ik. Praten anderen over zaken waarmee ik mij de komende jaren nog niet mee bezig zie. Ik kom net terug van een feestje en wat was het meest geliefde gespreksonderwerp? Kinderen .Oke, ik was misschien zo’n twee jaar jonger dan de rest van het gezelschap, maar toch. In dit soort gezelschappen wordt je als single toch wel een beetje met een bepaalde blik bejegend. Blikken die variëren van ‘goh, wat zielig dat je nog alleen bent’ tot ‘je weet niet wat je mist’.
En inderdaad, sporadisch voel ik een vlaag van zelfmedelijden en daarnaast ben ik goed op de hoogte wat ik mis (en wat ik zeker niet mis). Die blikken kan ik wel weerstaan, maar waar ik me zo aan kan ergeren is die beperkte blik. De wereld die bepaalde stellen om zich heen creëren en langzaam steeds kleiner wordt. Dat als je met B. staat te praten en haar vriend langs komt lopen dat je voor een paar minuten opeens niet meer lijkt te bestaan. Of anderen die het (bijna) alleen nog maar over hun vriend kunnen hebben. Het zijn ook vooral vrouwen die dit doet. Tenminste, ik heb er nog geen man op kunnen betrappen. Wat is het toch dat ze drijft om zo te worden?
J. — 17 augustus 2003
That's when Nature calls! You'll notice when you get there, I suppose... ;)
Liesett@J. — 17 augustus 2003
Kom jij mij dan waarschuwen als het zover is ;-)?
Reacties zijn gesloten.
