3 juni 2003
Het is nu een jaar geleden dat het kankerspook zijn intrede deed in mijn familie. Na alle verdriet, vrees en hoop is zijn daadwerkelijke verschijning verdwenen, hopelijk voor eeuwig. Maar het spookt nog steeds in onze hoofden, en zal waarschijnlijk nooit uit de mijne verdwijnen. Mede omdat ik sowieso vanf mijn 27e jaarlijks op controle moet. En eigenlijk al bij een arts op bezoek moeten gaan. Ik durf niet echt. Nu is de informatie vaag en kan ik mezelf zoet houden door het buiten de deur te houden. Een beetje dom is het wel, maar wil ik wil nog even ontwetend zijn over mijn toekomstscenario's. Tot morgen, dan ga ik bellen voor een afspraak.
Marleen — 3 juni 2003
Ai, da's een moeilijke stap. Sterkte morgen.
ErHa — 3 juni 2003
Sterkte. Je hebt gelijk, kop in het zand is geen oplossing.
J. — 4 juni 2003
Wil je huilen, juichen of gewoon dom een eind in de lucht ouwehoeren, dan heb je mijn nummer... 24/7 beschikbaar voor een goed gesprek... maar soms niet ;)
Han — 4 juni 2003
sterkte!!
Mark — 4 juni 2003
Nijmegen denkt aan je
Liesan — 4 juni 2003
Sterkte ermee! En dat dagje of weekje wat je misschien nodig hebt om moed te verzamelen maakt ook niet zo veel uit ;)
Gooly — 4 juni 2003
Ik vind het heel sterk van je en ook erg verstandig. Ik denk dat onwetendheid op een gegeven moment ook aan je gaat vreten.
Reacties zijn gesloten.
