9 mei 2003
Inmiddels is de koorts en de pijn vrijwel weggeebt. Alleen dat lichaam van me werkt nog niet helemaal mee. Dat je twee uur moet uitrusten van het feit dat je even boodschappen bent gaan doen bij de super om de hoek.... Heel irritant. Aan de andere kant, gedwongen rust maakt dat je even echt stil kan gaan staan en om je heen gaat kijken. Waar je eigenlijk de afgelopen weken zo ontzettend druk over hebt gemaakt. Al die onnozele details. Verspilde uren. Tijd om te kijken wat je echte prioriteiten nu eigenlijk zijn, je lange termijn visie.
Het werkend leven is als een spook dat me achtervolgt. Soms onzichtbaar, soms laat hij zich zien. Het lijkt nog zo ver weg, van negen tot vijf werken voor een baas, maar is aan de andere kant zo dichtbij. Nog anderhalf jaar. Het is een vreemd idee om dan Grunn achter me te laten en in een nieuwe stad te vestigen. Beangstigend & Uitdagend.
Geen reacties.
Reacties zijn gesloten.
