27 november 2004
We hadden in heerlijk ustig avondje met zijn twee?n gewerkt. Mijn collega is een lieve vrouw en een typisch moeder figuur. Echt een schat van een mens. Op het eind van de avond hadden we tesamen het caf? schoongemaakt. We hadden afgesproken dat ik als laatste de kassa op zou maken en zij onderwijl nog wat kleine laatste dingen zou doen. En terwijl ik rustig het geld aan het tellen was, liep ze zacht neuri?nd telkens achter me langs. Dan met een poetsdoek en emmertje water dat opgeruimd werd, danweer met een paar plantjes voor op de tafel, allemaal kleine dingetjes. Normaal zou me dat niet opvallen. Maar omdat ze zo zacht neuriede, kon ik het niet helpen dat ik een glimlach op mijn gezicht kreeg, ontspande en ergens een warm gevoel van vertrouwdheid kreeg. Maar waarom? Geen idee.
Geen reacties.
Reacties zijn gesloten.
